Maazou

Vorige week maakte ik voor De Morgen een reeks portretten van Ouwo Moussa Maazou – een voetballer, blijkbaar.
Altijd een kalvarie, voetballers fotograferen: je krijgt 2 minuten om de man (want vrouwen zijn dat zelden) in kwestie in de saaist mogelijke setting (een voetbalstadion) toch liefst boeiend in beeld te brengen. In mijn geval wordt zo’n sessie steevast voorafgegaan door een zoektocht naar de sportman zelf, want ik weet zelden (of het moest Maradonna zijn) hoe die gasten er in het echt uitzien. Zo stond ik eens in één of andere voetbalkantine, waar een twintigtal sportgoden mij wijsmaakten dat zij allemaal de te fotograferen man waren. Hilarisch. U begrijpt, ik heb het zo niet met sportmannen.
Enfin, die Maazou was wel een brave jongen, en hij bleef mooi stilstaan, en lachte dan ook nog eens geregeld naar het vogeltje. Een meevaller dat hij Afrikaan was, want dat fotografeert toch een stuk beter dan, pakweg, een Kazach.
Ik vond deze foto wel geslaagd (zie onder) maar de krant vond die andere beter (zie nog meer naar onder).
Waarom? De eerste is eerlijker, directer. De tweede is gewoon te dramatisch – en hij kijkt weer naar boven…
Ik probeer al jaren te vermijden om mensen in die pose te zetten, maar helaas trap ik zelf elke keer opnieuw in die val. Ik verklaar mij nader.
Mensen naar boven laten kijken is altijd prijs, altijd gewonnen: het licht (dat meestal van bovenaf schijnt) valt mooi op het gezicht, en ze krijgen van die mooie ‘catchlights’ in hun ogen. En het ziet er daarenboven nog lekker dramatisch uit ook. Ideaal voor een mooi portret dus…
Maar na honderden keren dat truukje te hebben gebruikt, wordt je er zelf wel mottig van. Maar afkicken is errrug moeilijk… mea culpa dus, voor elke keer dat ik het deed, en voor al die keren dat ik het nog zal doen.

©Thomas Vanhaute

©Thomas Vanhaute/De Morgen

Love is my Religion

©Thomas Vanhaute

Oude wijn in nieuwe vaten: hier een beeldje dat ik vorig jaar maakte voor Designers Against Aids, maar dat ik vandaag even opnieuw door de Photoshop mangel haalde. Ze ziet er nu nog beter uit.
Het zou natuurlijk pas écht interessant worden als ik hier ook het originele RAW-bestand post, maar dat ga ik toch maar niet doen. Uit respect voor het model, zeg maar. Wat is er dan precies allemaal gebeurd in Ps:
-Uiteraard omzetting in Z/W
-Contrast aangepast, lokaal en globaal
-Huid verzacht
-Licht- en schaduwaccenten aangebracht op huid
-Afro mooi rond gemaakt
Géén Extreme Make-Over dus (zelden nodig bij een goed model), wel alles mooier maken, om nét te balanceren op de grens van het echte en het geïdealiseerde. Dat is het mooist vind ik.

Zonder het onderwerp nog maar eens ter discussie te willen brengen, denk ik er het volgende over:
Het retoucheren van beelden is een dagelijkse realiteit geworden in de fotografie. Géén enkel beeld van een model in een magazine of in een reklamecampagne is onbewerkt: nul komma nul. En daar is helemaal niks mis mee. Smaller, langer, dikker (beetje zeldzamer), korter: whatever the client wants, the client gets. Het retoucheren is een essentieel onderdeel geworden van een bepaald soort fotografie. Het ‘mooier’ maken van modellen (en auto’s, en gebouwen, en landschappen,…) is een deel van het beeld, een deel van de expressievorm geworden. Net zoals romantische schilders in de 19e eeuw compleet geïdealiseerde landschappen schilderden, of kubisten die alles op een blokkendoos deden lijken: de visie was en is een deel van het kunstwerk, ongeacht het middel. Dat Photoshop als middel minder tot de verbeelding spreekt dan olieverf en penselen, ligt waarschijnlijk mee aan de basis van de verontwaardiging die het retoucheren van beelden blijkbaar nog steeds oproept.
Het retoucheren zal evolueren, en net als een modeverschijnsel in golven toenemen en afnemen, maar het gaat nooit meer weg. Get over it, move on.

Kris Peeters

Twee weken geleden maakte ik dit portret van Vlaams minister-president Kris Peeters, in opdracht van CD&V.
Tot mijn verbazing hing er in het kantoor van de minister-president aan het Martelarenplein (dat overigens veruit het mooiste van alle regeringskantoren is, en ik heb er ondertussen al een hele hoop gezien) géén Vlaamse wimpel (behalve die aan het balkon, maar die was zeiknat van de Vlaamse regen…). Ik moest en zou zo’n vlag op de foto hebben, dus ik en de minister-president op zoek naar een vlag. Tijdloos moment moet ik zeggen.
En wie zoekt, die vindt.

Eos 1DsmkIII, 70-200/4L. Bowens 500Ws, softbox.
PS: deze lens heb ik onlangs vervangen door haar grotere broertje (2.8 IS), dus ze moet de deur uit. Gegadigden mailen mij maar, en we spreken een prijsje af.

©Thomas Vanhaute

Over Straatfotografie & Ed Leveckis

©Ed Leveckis

‘Straatfotografie’: het internet staat vol met foto-blogs die dit genre belichten. Op zich is ‘de straat’ een boeiend en onuitputtelijk onderwerp, en niks zo leuk als in de schijnbaar oninteressante dagelijkse omgeving toch nog een opmerkelijk beeld te maken. Alleen: de meeste ‘straat-fotografen’ graaien dan veel te vaak in de ton met voorspelbare anekdotiek – een beeld in de voorgrond combineren met een ‘relevant’ beeld in de achtergrond. Allemaal leuk voor één keer, en iedereen moet in zijn ‘beelden-carrière’ vroeg of laat door dit stadium (ook ondergetekende pleit schuldig), maar maak daar ik vredesnaam géén dada van. De zoektocht naar meer subtiele diepgang levert vaak tijdlozer beelden op dan doorzichtige kwinkslagen.
Iemand die de ‘straatfotografie’ (het is ook zo’n lelijk woord, maar ik vind niet meteen iets anders) volledig vanuit een andere hoek benadert, is Ed Leveckis. Het werk van Leveckis leest als een sprookje, maar dan wel eentje met een grimmige ondertoon, en géén happy ending. Zijn beelden van New York kunnen net zo goed schilderijen zijn: gedempte kleuren, een spel van lijnen en vegen, dan weer hoge contrasten. Ik herken er echo’s van het werk van Trent Parke en soms zelfs Joel-Peter Witkin. Leveckis weet NYC te vatten in een tijdloze anonimiteit, als in een schaduwland dat alleen hij kan zien. Absoluut meesterlijk.

Sofie Van Moll

Portretje van actrice/presentatrice Sofie Van Moll, opdracht van De Morgen.

©Thomas Vanhaute

Eos 1DsmkIII, 85/1.8

à propos de l’objéctif: (voor niet-fotografen: NU stoppen met lezen. dit is onvoorstelbaar saaie lectuur. Don’t say I didn’t warn you).
Die Canon 85 1.8 is écht wel as good as it gets : Superlicht, supersnel, en superscherp, supergoedkoop. Wat moet je nog hebben?
Wel, die Canon 85 1.2L II… Waarom ik die dan precies ook nog heb gekocht weet ik niet goed… Zo’n 1.2 is een beetje zoals een Leica M6 : somewhere along the line you just gotta own one…
De 85 1.2 is een beetje een lastig beestje om te temmen: ze is loodzwaar, waardoor fotograferen uit de hand, op lage snelheid quasi onmogelijk is (je vraagt je dan af waarom ze die in 1.2 maken, maar bon). Er zit zoveel glas in dat de autofocus iets wegheeft van een stoomtrein die 200 wagons moet voortrekken – je ziet ze bijna zweten van inspanning. En op de koop toe heb je met die grote opening genoeg chromatische abberatie om een schilderij van Alechinsky te doen verbleken.
Dat gezegd zijnde: in de studio, op statief, en bij diafragma 8 is het écht een killer! (En ik meen het nog ook…).
Kortom: als je 1900,00 EUR teveel hebt, en je wil ze écht hebben, koop ze dan. Anders: koop die 1.8 and feel good about it.

Kürt Rogiers

Dit portret van acteur Kürt (met umlaut) Rogiers maakte ik een paar weken geleden in opdracht van het magazine EVITA. Het kadert in een reeks van interviews met BV’s. De vereiste van die portretten is telkens dat ze close gefotografeerd moeten zijn, waarbij de geportretteerde een direct oogcontact met de lezer heeft. Een erg leuke reeks om te maken, hoewel het niet eenvoudig is om, gelet de relatief strenge regels waaraan ik me moet houden, niet altijd hetzelfde portret te maken. Als het erg close-up moet zijn, is er nl. op het eerste zicht weinig ruimte voor variatie: het wordt vooral een spel met mooi licht, en af en toe kunnen handen of misschien een voorwerp een goeie bijdrage leveren. 

Onderaan een lay-out voorbeeld van de reeks, met in dat geval regisseur Jan Verheyen in de hoofdrol.

Tech brabble: beide portretten met een 85mm 1.2L II gemaakt, op de usual suspect-camera.

©Thomas Vanhaute

More Fifties

Uit dezelfde reeks van Fifties-portretten (zie vorige post ‘Twist’):

Astrid-Fia ©Thomas Vanhaute

Een blik in de flink geïdealiseerd huiskamer van Astrid-Fia. Met een glansrol voor Astrid’s vintage ’58 servies in de achtergrond. De échte huiskamer zag er iets te rock-n-roll uit om in mijn plaatje te passen, maar na een half uurtje zeulen met TV’s, poster, en rommel allerhande (no disrespect, Astrid….), zag het er ‘beter’ uit.

Flashen, as always met PocketWizards, rechtsvoor en links in de kamer; Eos 1DsMkIII; 35mm

 

 

Astrid-Fia ©Thomas Vanhaute

Deze bovenstaande valt een beetje uit de reeks, maar ik vind ze de mooiste. Ze was wat te mysterieus en te sexy om in de Flair-reeks te passen, maar net dat mysterieuze sfeertje bevalt me erg. Achteraf heb ik een beetje spijt dat we Astrid’s tattoo op haar linkerschouder niet helemaal zien…is me toen ontgaan.

Canon 1DsMkIII; 85mm 1.2L II; Eén softbox rechtsvoor, é basta. Less is more…

Jill ©Thomas Vanhaute

…Kenners-naai enthousiasten zien dat de naaimachine andersom staat… Alles voor de Kunst.

Eos 1DsMkIII, 50mm; Flashen links achter (paraplu) en rechtsvoor (Large softbox).

Twist

Ik maakte dit beeld in opdracht van Flair. Het past in een reeks van portretten van mensen die zich met retro-looks en lifestyle bezighouden, in dit geval met de tegenwoordig weer erg populaire Fifties-stijl.
Deze opname, met ‘acteurs’ Ben en Dorith, maakten we in de Antwerpse ‘Kinema Roma’. Een prettig weerzien met dit prachtige gebouw, want ik heb er zelf enkele jaren gewoond (niet in de zaal zelf uiteraard, maar in de appartementen die deel uitmaken van het complex).
Ik wilde de hele reeks een soort artificiële Fifties-look geven, die ik door licht- en kleurgebruik, maar ook door een flinke dosis Photoshoppen wilde bereiken. Zo werden de personages sterk bewerkt, om ondere andere een zeer lichte, haast plastic huidtint te bekomen (Zie inzet onderaan).
Belangrijkste was natuurlijk de pose: nadat we een danspose hadden gekozen, liet ik Ben en Dorith deze een keer of 20 uitvoeren, om de gewenste houding zo goed mogelijk vast te leggen. In dit beeld lijkt de pose statisch, maar het is eigenlijk het eindpunt van een zwaaibeweging die de Ben en Dorith maken. Enfin, deze was de mooiste, onder andere omdat Dorith’s arm perfect evenwijdig loopt met Ben’s been, wat me erg bevalt (ik heb het nogal voor rechte lijnen…). In de originele foto was nog een hand van Ben te zien boven Dorith’s hoofd, samen met wat storende balken aan het plafond, maar die zijn allemaal – met veel geduld – weggewerkt. Leve Photoshop.

For all you techies out there:
Opname gemaakt met een Canon 1DsmkIII, 16-35/2.8L @21mm.
Belichting: Een Elinchrom 600Ws flits met Chimaera Large softbox rechts van de camera, twee Bowens 500Ws flitsers (zonder iets op) achterin de zaal, voor verlichting van de zaal, en om een soort ‘showlights’-effect te krijgen. Dat is langs links mooi gelukt, de rechterflits zit achter Dorith’s hoofd, dus die zie je helaas niet meer.

Arpaïs

©Thomas Vanhaute

Dit portret van kunstenares Arpaïs Du Bois maakte ik enige tijd geleden in opdracht van De Morgen.
Toen ik in het atelier van Arpaïs rondkeek voor een geschikte plek om de foto te maken, viel mijn oog haast meteen op dit kleine hoekje, aan het einde van een hal. Er stonden – op nauwelijks enkele vierkante meters – een piano en tientallen grote doeken, en véél te weinig ruimte voor een comfortabele fotoshoot. Toch had het hoekje een onweerstaanbare aantrekkingskracht, zowel vormelijk als inhoud en kleur. Het was het kleurenpalet van dat hoekje dat me overhaalde: de gedempte, sombere tinten van de kunstwerken, de stenen vloer, een lichtpunt bij de piano. Dat alles paste wondermooi bij de kleding die Arpaïs die dag droeg.
De bevestiging dat we de goeie keuze maakten met deze plek, kwam toen ik Arpaïs vroeg om plaats te nemen. Toeval of niet, haar houding bracht een haast perfecte diagonale opbouw in het tafereel, bijna zoals de oude meesters in de schilderkunst portretten opbouwden – volgens strenge geometrische regels.
Daarom koos ik er ook voor om het licht van de oude meesters te gebruiken in deze foto. Eén enkele lichtbron, als vanuit een klein venster in de muur, dat haar gezicht oplicht.
Arpaïs’ uitstraling deed de rest. Hoewel ze eigenlijk in het echt een vrolijke, luchtige uitstraling heeft, krijgt ze op deze foto een bijna aristocratische houding, een beetje melancholisch ook. Dat maakt het beeld natuurlijk, vind ik zelf toch, zo intrigerend.

Allemaal dure woorden die vooral achteraf bij het bekijken van deze foto in het hoofd springen. Op het moment van de opname zelf flitsen al die impressies natuurlijk ook door mijn hoofd, en probeer ik ze ook zo te ordenen om het gewenste resultaat te krijgen, maar zoals het vaak gaat met foto’s besef je vaak pas achteraf dat er iets bijzonders, iets blijvends is gemaakt.

Tech stuff:
Canon 1DsmkIII, 50mm 1.4, Bowens 500Ws met paraplu rechtsvoor.

Making Of campagne Bibliotheek Brugge

De opnames van de ‘vliegtuig’-beelden op de luchthaven van Oostende (voor zelfde campagne uit vorige post). Een kwelling voor model Marion, want in een zomerjurk poseren bij -1°C en een strakke noord-oosten wind is geen pretje. Toen ook één van de flitslampen ontplofte zat de sfeer er helemaal in. Maar eind goed al goed, het beeld was mooi gelukt.

Tech stuff:
-Elinchrom 600Ws links voor (ontploft en vervangen door een Bowens 500Ws – ben redelijk tevreden over die Elinchrom’s, maar da’s nu al wel de tweede keer dat die ontploft. De eerste keer was op een gloeiend hete zomerdag bij 30°C, en nu en de winter bij -1°C…go figure…).
-Bowens 500Ws (met Chimaera grid-softbox) links achter, en rechts van het vliegtuig (open).
-Camera: Canon 1DsMkIII, 16-35/2.8L II, @24mm, op statief.

Hier enkele beelden van tijdens de shoot (met dank aan Dieter Tanghe van de Bibliotheek Brugge).